İlk olarak Kestel-Gürsu bölgesinde daha sonra da Orhaneli-Harmancık bölgelerinde meydana gelen orman yangınları için söylenebilecek tek şey, ciğerimiz yandı. Gölgesinde serinlediğimiz, baktığımızda huzur bulduğumuz, havasını soluduğumuz ağaçlarımızın büyük bir kısmı artık yok. Kafamızı kaldırdığımızda heybetinden güven duyduğumuz ormanlarımız, artık distopik koca bir koloniyi andırıyor.  Her yıl orman yangınlarıyla büyük bir sınav veren ülkede hala daha hava söndürme desteğinin ‘eksikliğinin’ yaşanması, o ormanları ateşe vermek kadar büyük bir ihanete işaret ediyor. Bu yangınlarda da hava kararınca duran, aydınlanınca tekrar başlayan hava desteğinin arada geçen zamanda ne kadar yerin zarar görmesine neden olduğunu tahmin etmek zor değil. İnsanların ve araçların giremeyeceği ya da girmekte zorlanacağı yanan noktalarda belki de 1-2 sortiyle kontrol altına alınacak yerlerin cayır cayır yanmasını canlı izledik. Ne büyük bir çaresizlik! Eksiklikleri günlerdir konuştuk, konuşulmaya da devam edecek zaten. Bu kadar kötü zamanlardan geçerken güzel olan şeylerden de bahsetmek gerek.  Bunca kötülük varken, güzel olan bir şey var mı? Güzel olan biziz. Yılın geri kalanında birbirini gırtlaklayacak kadar birbirine öfke doluyken, bir gecede yan yana gelen biz. Hiç beklemedik anda “suyunuz, ayranınız, yemeğiniz var mı” diye heyecanla seslenen biz. Tişörtü, şortu, beyaz ayakkabılarıyla, yüzünde maske, kafasında fener olmadan ormanın içinde itfaiyecilere hortum taşıyan 15’lik delikanlı olan biz. Dinlenme noktalarında elinde bir çöp poşetiyle ‘abiler çöpünüz var mı’ diye tur atan 65’lik amca olan biz. Tırdan çay almaya gidenlere ‘çorba da var, kek de var, dürüm de var, aç mısın, göz damlası vereyim mi’ diyen soran, gecenin 4’ünde evinden uzakta karınca misali koşturan teyze olan biz. Motorunun önüne arkasına suları, ayranları, yemekleri doldurup arı gibi her delikten çıkan kurye olan biz. Dükkanındaki dönerini koli koli paket yapıp gönderen dönerci olan biz. Patlak tekeriyle jant üzerinde giderken ‘suyu boşaltmam’ diyip tankerinde ekiplere su taşıyan köylü olan biz. İşinden çıkıp akşamları yangın söndürmek için ekibiyle gelip, sabah tekrar mesaisine giden gönüllü arama kurtarmacı olan biz. İstanbul’dan, Bilecik’ten, Eskişehir’den ve dahi dört bir yandan elinde suyla koşan biz. Alevler kapısına kadar dayanan da biz, o alevler evi sarmasın diye dayanışmaya koşan da biz. Alevlerin arasında kalacağını bilmesine rağmen, belki durdururum diye inatla son ana kadar mücadele eden biz. Aynılarla aynı, ayrılarla ayrı yerde duran biz.  Biz ki bu kenti ve kentlerimizi sadece kafamızı sokacak bir delik değil, yurt bilenleriz. Burayı sadece sınırları çizilmiş bir kara parçası değil ormanıyla, insanıyla, doğasıyla, deniziyle, hayvanıyla, börtü böceğiyle evi olarak görenleriz. Her yangında, selde, depremde sırtına yüklediğiyle bir yerlere koşturanlarız. Birbirinden başka kimsesi olmadığını bilip, yan yana olmanın umuduna sarılanlarız. Kavafis diyor ya hani, “'Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim', dedin / 'bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.” Bundan başka kent bulunur bulunmasına da, biz her bir sokağı, denizinin her bir dalgası, her bir ağacı hayatının en büyük ve tatlı anılarını hatırlatan bir kenti nerede bulabiliriz? Yıllarca doğası talan edilmesine rağmen hala daha kafamızı kaldırdığımızda yine de yeşilliğiyle hem geçmişi hem de geleceği kucaklayan bu kentten nasıl vazgeçebiliriz? O yüzden Kavafis aynı şiirinde kendine cevap veriyor: “Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın. / Bu şehir arkandan gelecektir. / Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın, aynı mahallede kocayacaksın; aynı evlerde kır düşecek saçlarına.” O yüzdendir ki bu kenti yurdu bilenlere koca bir teşekkür. Birileri var, iyi ki var.